Γαμώ την ψυχολογία μου!
Και όταν όλα μέσα σου είναι χάλια τοτε τι κανεις; όταν κλαις με την παραμικρή σκέψη που κανεις..να για όλα αυτά που μπορεί να σε ενοχλούν, όλες εκείνες οι καταστάσεις που σε έχουν κουράσει.. Τι γίνεται τοτε; τι να μου κανει η ψυχολόγος μου λες; πως θα με βοηθήσει; τι άλλο μπορεί να μου πει και εκείνη..και πως θα τα βγάλω πέρα ακόμη ενα χειμωνα; και καταλήγω να λέω ξανά και ξανά...Μάνα που εισαι;!

Μαμά; με ακούς; με βλέπεις άραγε; Ξέρεις μου λείπεις πολύ ..παρα πολύ! Απο την μια στιγμη στη αλλη, πιάνω τον εαυτό μου να κλαίει. Λείπεις ρε πουστη μου.. Και δε μπορω να το αντιμετωπισω.. Δε γίνεται να λείπεις..πως γίνεται να μην σε ξανά δω.. Μα πως; γιατί έφυγες; Μαμά;